Diaconieavond voor de nieuwe parochies van het Dekenaat Dendermonde

Diaconieavond voor de nieuwe parochies van het Dekenaat Dendermonde

Deze avond vond plaats enkele weken terug, in de parochiezaal van Zele. Vanuit de drie parochies, Berlare/Zele, Buggenhout/Lebbeke en Dendermonde mochten wij enkele tientallen mensen verwelkomen. Graag delen wij met u de positieve aanzetten die uit de bus kwamen.

Daniël gaf eerst een terugblik op de vorige avond. Hij gaf ons inzicht in de brainstorming over ‘werken rond diaconie’. Toon Arens, die ook deze avond begeleidde, gaf gestroomlijnde bevindingen mee van die avond en formuleerde een paar vragen daaromtrent.

  1. Dienen wij de wereld in onze diaconale activiteiten?
  2. Durven wij ons met onze kwetsbaarheid inzetten voor de kwetsbaren?
  3. Zien we in dat het belangrijk is dat er een visieontwikkeling voor de toekomst nodig is?
  4. Hoe kunnen we ons in openheid naar de wereld toe begeven zonder anderen als bedreiging te zien?
  5. Beseffen wij dat échte gastvrijheid een heilige dimensie heeft?

We omarmen iedereen met respect voor diens identiteit, zonder daarom onze eigen waarden overboord te gooien. We mogen niet bang zijn om te zeggen waarvoor we staan en hebben er een goede fond voor nodig, vanuit het hart.

Als we ons als gelijken opstellen, ontstaat er een wisselwerking. Wisselwerking wil zeggen: geen bekeringsdrang, maar gelijkwaardigheid en wederkerigheid. Het diaconaal werk kan soms ontmoedigend zijn omdat een helpende hand niet altijd als positief wordt ervaren.

We zouden een denkgroep of werkgroep per nieuwe parochie kunnen oprichten. De dekenale structuur, gecombineerd met de parochiale groepen, zou dan complementair kunnen werken. Samen maken we er iets van!

Hierdoor kwamen drie vragen voor de avond aan bod:

  1. Hoe kan de parochiegemeenschap verbinding maken met zieken, mensen met een beperking, eenzamen?
  2. Hoe kunnen we werken aan een hartelijke, broederlijke kerk?
  3. Hoe kunnen we de diaconie en plaats geven in onze pastoraal rond de initiatiesacramenten?

Toon Arens toonde in zijn uiteenzetting dat er een hele verandering kwam in de kijk van de gemeenschap op zieken of mindervaliden. Van een verborgen houden, naar het naar buiten komen en mindervaliden meer en meer integreren in de maatschappij. Vroeger werden “gestichten” gebouwd buiten de stadsomgeving, nu worden er leefgroepen opgericht in de stad; zo worden deze mensen zelfs ingeschakeld in werksituaties en kunnen ze eventueel begeleid wonen.

En toch – we leven soms naast eenzamen, weten niet waar er zieken zijn. Welke middelen hebben we, en welke kunnen we vinden om deze noden in onze samenleving eerst bloot te leggen, en dan: hoe kunnen we helpen?

Mantelzorg is er één van, al blijven ook ‘zorgenden’ dikwijls ieder in hun eigen hokje.

Samen werken, samen een hand reiken! De kerkgebouwen kunnen ook een ontmoetingsplaats worden. Is ‘ontmoeten’ simpel, het échte ontmoeten is niet altijd simpel…

Jean Vanier van “de Ark” (waar mensen samenleven met een gehandicapte) laat duidelijk horen dat deze oplossing er geen is voor een maatschappelijk probleem, maar wil voornamelijk aantonen dat er met liefde heel veel mogelijk is. Dat daaruit ook hoop groeit op een leven waarin men elkaar lief heeft, zijn leven deelt en zijn leven voor elkaar geeft.

Er zijn echter twee valkuilen waar Toon Arens ons voor waarschuwt:
De Kerk als ‘tankstation’, zoals hij dat noemt. Hierbij verduidelijkt hij dat de Kerk niet enkel dient om te voldoen aan onze religieuze behoeften.
De Kerk als ‘knuffelhoek’, daar voelen we ons veilig, vinden we een soort intimiteit. Want alles wat vreemd is, boezemt angst in! En nochtans, de Kerk is onder ons, in onze omgeving. Het is soms met kleine dingen dat we kracht geven! Enkele voorbeelden: met kinderen naar het rusthuis gaan, mindervaliden helpen naar de mis te gaan, ze op die manier ook een ‘uitje’ te geven en hen tonen dat ze er bij horen.

Met een beeld legt Toon dan uit wat er gaande is:
“Er waren eens twee bejaarde dames. De ene heette Kerk en de andere Diaconie.
Zegt de Kerk tegen Diaconie: jij moet vromer worden, mijn liefste, men merkt helemaal niet meer dat je bij mij hoort. De Diaconie antwoordt: jij moet socialer worden, mijn beste, anders gelooft niemand dat je mijn zuster bent!
Verwijtend zegt de Kerk: jij laat mij en mijn gemeenschap al veel te lang in de steek!
De Diaconie antwoordt: jij bekommert je ook niet meer om mij!”
Dus we moeten de kloof proberen te overbruggen tussen de kerkelijke gemeenschap en de gemeenschap zonder meer.

De initiatiesacramenten (doopsel, eucharistie en vormsel) kunnen hierbij ingeschakeld worden. Bij de voorbereiding, de kinderen (meestal) warm maken voor sociaal werk, contacten geven waar ze dan verder kunnen aan werken. Door dit traject voelen ze de uitwisseling van liefde en warmte en kunnen ze zich openstellen voor de noden van de naaste.

In kleine groepjes werd verder gebrainstormd over deze drie vragen. Als iedere parochiegemeenschap mensen warm kan maken voor het uitdragen van deze boodschap, komen we er! Daarom willen we via dit verslag nog meer mensen hiervoor warm maken …

Hoop doet leven!

Neem ook een kijkje bij de overige foto's.

Met dank aan de nieuwe parochie Berlare/Zele voor de ontvangst!

En dank aan de verslaggeefster

M.V.